آث میلان و اینترمیلان: تاریخ باشکوه و میراث غول های میلان

در ملیله بزرگ فوتبال اروپا، کمتر شهری به اندازه میلان وزن دارد. در حالی که لندن دارای باشگاه های متعددی است و مادرید قدرت سلطنتی خود را دارد، میلان به عنوان تنها شهری که در آن دو باشگاه مختلف با قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا به قله اروپا رسیده اند منحصر به فرد است.آث میلانواف سی اینترناسیونال میلان(اینترمیلان) چیزی بیش از یک تیم ورزشی هستند. آنها نهادهای فرهنگی هستند. معروف به"غول میلان"رقابت، تاریخ و خانه مشترک آنها، بازی مدرن را شکل داده است.

داستان فوتبال میلان، داستانی از وحدت است که به دنبال آن یک انشعاب دراماتیک به وجود آمده است. در دسامبر 1899، هربرت کیلپین، مهاجر بریتانیایی، این سازمان را تأسیس کردمیلان فوت-باشگاه توپ و کریکت. دید کیلپین شدید بود: "ما تیمی از شیاطین خواهیم بود. رنگ های ما قرمز مانند آتش و سیاه مانند ترسی که در حریفان خود خواهیم داشت."

با این حال، در سال 1908، یک اختلاف اساسی در مورد جذب بازیکنان خارجی به وجود آمد. جناح سنتی ایتالیایی می خواست تیم را به افراد محلی محدود کند، در حالی که یک گروه مترقی متشکل از 44 عضو جدا شدند و اصرار داشتند که فوتبال باید "بین المللی" باشد. این گروه تاسیس شداف سی اینترناسیونال.

شکاف طبقاتی

در بیشتر قرن بیستم، این دو باشگاه لایه‌های اجتماعی-اقتصادی شهر را منعکس می‌کردند:

· آث میلان (روسونری):به‌طور تاریخی توسط کارگران یقه آبی و اتحادیه‌های کارگری حمایت می‌شود و به آنها لقب می‌دهند.کاسیویت(پیچ گوشتی).

· اینترمیلان (نراتزوری):حمایت شده توسط طبقه متوسط ​​ثروتمند میلانی، معروف بهباوسیا(مفاخر) که می توانستند با موتور به مسابقات بروند.

امروزه، این تمایزات طبقاتی تا حد زیادی محو شده است و با هواداران جهانی جایگزین شده است، اما میراث فرهنگی بخش اصلی هویت آنها باقی مانده است.

چیزی که واقعا غول های میلان را متمایز می کند "DNA" متضاد آنها و موفقیت باورنکردنی آنها در صحنه بین المللی است.

آث میلان: پادشاهان اروپا

اگر رئال مادرید استاندارد طلای لیگ قهرمانان اروپا است، میلان نقره است. با7 قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا،روسونریهمیشه افتخار اروپا را بر عناوین داخلی ترجیح داده اند.

· دوران طلایی:این باشگاه در اواخر دهه 1980 به اوج خود رسید و تحت هدایت آریگو ساکی، که "جاودانه" او سه نفر افسانه ای هلندی را به نمایش گذاشت:مارکو ون باستن، رود گولیت و فرانک رایکارد. بعدها، در دوران کارلو آنچلوتی در دهه 2000، بازیکنان دوست داشتندکاکا، آندره آ پیرلو و پائولو مالدینیشهرت میلان را به عنوان "دانشگاه فوتبال" تثبیت کرد.

· سبک:به طور سنتی، میلان با فوتبال زیبا، هجومی و رویکرد مدیریتی «به سبک{0}}خانوادگی مرتبط است که اسطوره‌هایی مانند مالدینی را به مدت 25 فصل در باشگاه نگه داشته است.

اینترمیلان: متفکران تاکتیکی

اینترمیلان با انعطاف پذیری و نوآوری تاکتیکی تعریف می شود. آن‌ها تنها باشگاه ایتالیایی هستند که هرگز به سری B سقوط نکرده‌اند.اینتریستی.

· گراند اینتر:در دهه 1960، هلنیو هررا، سرمربی، انقلابی در فوتبال به وجود آوردکاتناچیوسیستم (در-پیچ و مهره)، اینتر را به بازگشت-به-بازیگر جام‌های اروپایی هدایت می‌کند.

· سه گانه تاریخی:در سال 2010، به رهبری "ویژه"ژوزه مورینیو، اینتر به چیزی دست یافت که هیچ باشگاه ایتالیایی دیگری ندارد: قهرمانی سری آ، کوپا ایتالیا و لیگ قهرمانان اروپا در یک فصل. این دوران با قدرت بازیکنانی مانند تعریف شدخاویر زانتیو تکمیل بالینی ازساموئل اتوئو.

یکی از جذاب ترین جنبه های فوتبال میلان این است که این دو رقیب سرسخت یکی از نمادین ترین استادیوم های جهان را به اشتراک می گذارند:استادیوم جوزپه مه آتزا، معروف بهسن سیرو.

داستان دو نام

استادیوم منبع رقابت زبانی ظریف است. در حالی که جهان آن را با نام سن سیرو (نام منطقه) می شناسد، در سال 1980 به طور رسمی به این نام تغییر نام داد.جوزپه مه آتزا. Meazza دو بار قهرمان جام جهانی شد که برای هر دو باشگاه بازی کرد اما عمیق‌تر با اینتر مرتبط است. در نتیجه:

· هواداران اینتراغلب با افتخار از نام "Giuseppe Meazza" استفاده می کنند.

· هواداران آث میلانمعمولا "سن سیرو" را ترجیح می دهند.

عظمت معماری

با یازده برج استوانه ای عظیم و ظرفیتی نزدیک به آن80,000، سن سیرو به عنوان "لا اسکالای فوتبال" شناخته می شود. جایگاه های شیب دار آن فضای ترسناکی را ایجاد می کند که صدای جمعیت را تقویت می کند و آن را به یک مقصد "لیست سطلی" برای هر طرفدار ورزش تبدیل می کند. با این حال، در سال‌های اخیر، بحث‌ها در مورد آینده آن بالا گرفته است، و هر دو باشگاه در حال بررسی امکان ساخت یک استادیوم مدرن-از--هنر برای جایگزینی نماد قدیمی هستند.

سن سیرو نه تنها میزبان این تیم بوده استدربی دلا مدونینا(به نام مجسمه طلایی مریم مقدس در کلیسای جامع میلان) اما مرکز تاریخ ورزش جهانی نیز بوده است:

1. جام جهانی فوتبال (1934 و 1990):در سال 1990، استادیوم تحت بازسازی گسترده قرار گرفت تا طبقه سوم نمادین اضافه شود. میزبان بازی افتتاحیه بود که کامرون آرژانتین مارادونا را شکست داد.

2. فینال جام اروپا/لیگ قهرمانان اروپا:این مکان چهار بار میزبان فینال رقابت های باشگاهی برتر اروپا بوده است (1965، 1970، 2001 و 2016). هر فینال چشم جهان را به میلان می آورد و وضعیت آن را به عنوان یک پایتخت فوتبال تقویت می کرد.

3. بازی های المپیک زمستانی 2026:با نگاهی به آینده، سن سیرو قرار است میزبان مراسم افتتاحیه باشدبازی های المپیک زمستانی میلان کورتینا 2026، تطبیق پذیری خود را فراتر از فوتبال ثابت می کند.

رقابت بین آث میلان و اینترمیلان منحصر به فرد است زیرا بر اساس احترام متقابل و فضای مشترک ساخته شده است. برخلاف بسیاری از دربی‌هایی که با خشونت مشخص می‌شوند، دربی دلا مدونینا اغلب جشنی از فرهنگ میلانی است.

برای هواداران فوتبال، درک غول های میلان برای درک تاریخ فوتبال اروپا ضروری است. چه استعداد اروپایی روسونری را ترجیح دهید و چه فولاد تاکتیکی نراتزوری، یک چیز مسلم است: شهر میلان همچنان قلب بلامنازع این بازی زیباست.

مشخصات نویسنده: Guangzhou Smart Sports Industrial Co., Ltd.